İsimlere mi takılı kalıyoruz yoksa kişilere olan nefretimizi genelliyor muyuz? Ataların 150 yıldır bu isimle söylemiş köyünün adını… Devlet seni bu köye kayıt etmiş… Aynı düğünde sevinen, aynı cenazede ağlayan insanlarsınız… Ya sen çok iyisin, ya da beni küçümsüyorsun.

Değil mi bu vatanın 30 yıldır savaşı bu radikalizm ve kendini daha büyük görme hevesi ile…

    Benim milliyetim,benim memleketim ne ilgilendiriyor seni… Ben Türk olmuşum, ben Kürt olmuşum ne fark eder veya ben Taşlıcalıyım desem.

   Yok sen en iyisini bilirsin, Rabbim yaratırken seni üstün kılmış ve senin etrafında bulunanlar sana biat etmek zorunda, çünkü doğru sensin. Orta çağ Avrupa’sının en tehlikeli düşünceleri bunlar.

    Kendi içlerinde savaşan toplumlar dışarıdan zayıf görünürler. Bu yüzden memleketimize hizmetler gelirken biz sadece bakıyoruz. Dağınık olduğumuz ve aynı söylemlerin arkasında durmadığımız için ayıp olmasın diye hep hizmetler noktasında bir parmak bal çalınıyor ağzımıza maksat tadı unutmasın.

   Israrla aynı hataları yapıyoruz vesselam.Şimdi dost olma BİR olma zamanı, BİR’e dayanma zamanı ve eğilme zamanı yükseldikçe.

   Hiçbir savaş doğrunun çözümü değil

   Bırakalım kibri bir tarafa dost meclislerinde buluşalım. Belki zor gelse de selamlaşalım herkesle o da parayla değil ya.

   Şair en güzel mısraları sıralıyor bir şiirinde bu konunun özeti gibi…

Buğdayımız aynı, suyumuz aynı

Kökenimiz aynı soyumuz aynı

Üç beş yok BİR varız, sayımız aynı

Sen bensin, ben senim insan kardeşim

Düşmanlığa düşman, dostluğa dostum

Sevmeyi sevene çağrıdır kastım

Herkesle barıştım küsmeye küstüm

Sen bensin, ben senim insan kardeşim

Şimdi kibri bırakıp Birlik olma zamanı…

Selam ve Dua ile

&ÇileSİZ&